16. Waar staan we nu?

Enige maanden geleden, december 2023, schreef de redactie van de ‘The Lancet Psychiatry’ een ‘editorial’ met de titel: “The future of eating disorders research.”

De openingszin luidt: ‘In 1993 waarschuwde The Lancet over de sombere staat van het onderzoek naar eetstoornissen. Ondanks enige vooruitgang blijven deze stoornissen onderbelicht en onder-gefinancierd in de geestelijke gezondheidszorg.’

Vervolgens bespreekt men een zgn. “nieuwe aanpak” die anno 2023 zou moeten bestaan uit: ‘Het negeren van het BMI van de patiënt, door minder nadruk te leggen op de lichamelijke aspecten van de ziekte, zodat meer aandacht zou moeten kunnen worden geschonken aan de dieperliggende problematiek.’ (!)

Dit laat zien hoe weinig er de afgelopen 100 jaar veranderd is. Blijkbaar heeft men in al die jaren, ondanks de constatering dat het onderzoek naar eetstoornissen weinig heeft opgeleverd, niets geleerd! Volgens de auteur van dit artikel moeten we dus weer terug naar het analyseren van de zielenroerselen van de patiënt, op zoek naar verborgen trauma’s. En dat, terwijl men voor de behandeling van AN-patiënten, in de afgelopen zestig jaar een groot scala aan psychologische behandelstrategieën heeft uitgeprobeerd. Geen van deze behandelingen bleek in staat om het verschil te maken.

• 16.1 Blijven we zoeken naar het “geheim” van de patiënt?

 Voor buitenstaanders hangt er ook tegenwoordig nog altijd een waas van geheimzinnigheid rond de behandeling van AN-patiënten. Iedereen gaat er van uit, dat deze patiënten iets heel ergs meegemaakt moeten hebben, waar ze niet over kunnen praten. Men neemt algemeen aan, dat het geheim van de patiënt eerst in alle rust van de kliniek met een psycholoog besproken en verwerkt moet kunnen worden, voordat de patiënten kunnen genezen van hun eetstoornis.