Voorbeschouwing deel II
Deel II van “Anorexia Nervosa in Biologisch Perspectief” begint met een uitgebreide beschrijving van het experiment, dat in de zestiger jaren van de vorige eeuw door de psychiaters Dally en Sargant met AN-patiënten werd uitgevoerd. Uit dit verguisde experiment zijn voor ons belangrijke lessen te trekken.
Vervolgens wordt de lezer, aan de hand van eerder verricht wetenschappelijk onderzoek, meegenomen op mijn wetenschappelijke speurtocht naar de oorzaak van die mysterieuze ziekte, met die vreemde naam Anorexia Nervosa.
Om te beginnen wordt het regulatiemechanisme van honger en verzadiging behandeld, alsmede de stoornissen die bij AN-patiënten binnen dit regulatiesysteem kunnen ontstaan. De gevonden afwijkingen geven ons geleidelijk aan een totale indruk van de pathofysiologie van deze ziekte. We zullen ontdekken dat AN meer overeenkomsten vertoont met kanker-cachexie, dan met pure ondervoeding.
Beeldvormend onderzoek heeft aangetoond, dat de hersenen van AN-patiënten door de ziekte veranderingen ondergaan, die in lijn liggen met het cognitieve functieverlies dat deze patiënten vertonen. We ontdekken dat een tekort aan essentiële groeifactoren, een grote rol zou kunnen spelen, bij het ontstaan van die hersenveranderingen bij AN-patiënten.
Uiteindelijk komen we bij de bron van de ziekte. Grootschalige internationale genetische analyses (GWAS) hebben aangetoond, dat AN kan worden veroorzaakt door een genetische aanleg. Daarom gaan we ons verdiepen in de moleculaire basis van het leven, om het cellulaire metabolisme te bestuderen. Hier leren we dat diverse biochemische stoornissen binnen de zgn. ‘cellulaire signaalroutes’, ten grondslag kunnen liggen aan het ontstaan van metabole ziekten. Deze kennis stelt ons in staat, om een aantal van die karakteristieke en raadselachtige symptomen, die vrijwel alle AN-patiënten vertonen, te verklaren. Hierdoor gaan we begrijpen, waarom deze patiënten niet kunnen eten, hoe het komt dat de ziekte zich vooral bij vrouwen manifesteert en hoe het komt dat 80% van de AN-patiënten zo’n onbedwingbare bewegingsdrang ervaart.
Ook verschijnselen, die tot nu toe altijd werden beschouwd als behorende bij de psychiatrische symptomen van de ziekte, zoals het vertekende lichaamsbeeld en de ziekte-ontkenning krijgen, dankzij deze benadering, een biologische verklaring. Deze nieuwe inzichten maken de weg vrij voor een geheel andere benadering voor de ziekte.
De verwachting is daarom gerechtvaardigd, dat in de nabije toekomst de diagnostiek van AN niet meer uitsluitend aan de hand van de DSM-V criteria zal worden bepaald en dat een medische behandeling tot de mogelijkheden gaat behoren.